Χείλη, χείλη, χείλη...!

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

Πόσα στον κόσμο γράφτηκαν κι ειπώθηκαν βρε φίλοι,

πόσα τραγούδια και ωδές και άσματα ασμάτων,

πόσα και πόσα "τσιαττιστά" υπάρχουν για τα χείλη

και μαντινάδες Κρητικές και τόμοι ποιημάτων!

***

Τα χείλη που τα ύμνησαν μεγάλοι λογοτέχνες,

Φάγαμε...!

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

06 Ιανουαρίου 2014

Φάγαμε...!

Οι εορτές τελείωσαν, πέρασαν και τα Φώτα,

εφάγαμεν - αν... φάγαμεν, γαλόπουλο ή κότα,

αρνάκι ή ερίφιον έστω εισαγωγής

και ψάλλοντας το... ωσαννά,

τρώγαμε σούπα τραχανά,

την ώρα που ο Ιησούς ερχόταν επί γης...!

***

Πάνε κι οι καλικάντζαροι, έφυγαν για τα πέρα,

που έτρωγαν συνέχεια τη νύχτα και την μέρα,

μεσ' το δωδεκαήμερο και με τα κοντομάνικα,

ξεροτήγανα με μέλι,

μ' απεχώρησαν εν τέλει,

όταν έφαγαν... κρυφίως, εις το δώμα τα λουκάνικα !

***

Κρίση και παιδεία

Θησαυροί ξεχασμένοι και πεταμένοι σαν ασήμαντα σκουπίδια σε ένα καροτσάκι super-market. Και όταν γράφω περί σκουπιδιών κυριολεκτώ, μιας και τα βιβλία που βλέπετε στη φωτογραφία, τα ανακάλυψα τυχαία όταν πήγα να πάρω καρότσι για να μπω στο κατάστημα. Μου πήρε κάμποσα δευτερόλεπτα ώσπου να αντιληφθώ τι κρατούσα στα χέρια μου. Χρόνο δεν είχα να θυμώσω με αυτόν ή αυτή που αποφάσισε να πετάξει κάτι τέτοιο, γιατί ταυτόχρονα μέσα μου τον/την ευχαριστούσα γιατί με αυτόν τον τρόπο τα βιβλία αυτά είχαν μόλις γίνει δικά μου.  Συνέχισα ξεφυλλίζοντας το ένα για λίγο στα όρθια, κυριολεκτικά μαγεμένη και έπειτα τα έβαλα προσεκτικά στην τσάντα μου για να το θαυμάσω αργότερα με την ησυχία μου στο σπίτι.

ΤΙ όμορφα διάγομεν...!

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

22 Δεκεμβρίου 2013

Τι όμορφα διάγομεν...!

Τι όμορφα διάγομεν τις Γιορτινές ημέρες,

με Φάτνες και μικρούς Χριστούς, με Άγγελους κι αστέρες,

με τους Αη-Βασίληδες, με τάρανδους και δώρα,

με χιόνια και βεγγαλικά,

με έλατα κινεζικά

και με τους Μάγους που θα 'ρθούν την δωδεκάτη ώρα !

***

Λαχείο

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

07 Δεκεμβρίου 2013

Λαχείο...!

Οι άλλοι κυνηγούν λαγούς και... ότι άλλο τύχει,

κι εγώ συνήθως κυνηγώ στα κρατικά την τύχη,

όμως τον πρώτον αριθμό, δεν έτυχε να βρω,

μα ούτε και τον λήγοντα, για ένα-δυό Ευρώ !

***

Η τύχη δεν με ευνοεί σαν ο τροχός γυρίζει

και πάντοτε αναφωνώ με μένος... "βράσε ρύζι",

 φουρκίζομαι κι αγανακτώ, μου φταίνε όλοι κι όλες,

και βρίζω και την τύχη μου και τους λαχειοπώλες!

***

Αν χάσω τις ελπίδες μου δεν θα ‘χω ησυχία,

γι’ αυτό την τύχη κυνηγώ στα κρατικά λαχεία,

ιδίως τώρα που ‘ρχονται γιορτές αγαπητοί,

μήπως και πέσει μια φορά σε ένα... ποιητή!

***

Λεφτά ποτέ δεν κέρδισα για τούτο και νομίζω

πως στην αγάπη μοναχά συνέχεια κερδίζω,

αφού εδώ υπερτερώ, με τίτλους και πτυχίο,

που έχω μία σύζυγο, που... μου ‘πεσε... λαχείο!

Ο Παγκυπριώτατος

h.chrysanthou@gmail.com

Επιτέλους Οχι

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

27 Οκτωβρίου 2013 - No.8/30

Επιτέλους... Όχι!

Με τύμπανα και σάλπιγγες και ύμνους όπως πάντα,

προβάλλει η επέτειος του Έπους του Σαράντα

κι αν άργησε κάπως να 'ρθει φέτος το πρωτοβρόχι,

ας μην αργήσουμε κι εμείς να πούμε πάλι... Όχι !

***

Να θυμηθούμε σαν λαός την τιμημένη μέρα

και να βουίξουν τα βουνά όπως παλιά... αέρα,

μήπως και ξαναπάρουμε φίλοι μου τα κλεμμένα,

να δώσουν τα μισά σ' εσάς και τ' άλλα δε, σε μένα !

***

Χωρίς πλέον το δίκαννο και δίχως ξιφολόγχη,

είναι καιρός ως Έλληνες να πούμε πάλι... Όχι,

εις τους δυνάστες του λαού που πρώτιστα εμείς  

τους μάθαμε ν' ακούνε... Ναι, σε όλους τους τομείς !

Ο Παγκυπριώτατος

h.chrysanthou@gmail.com

O Παγκυπριώτατος

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

10 Οκτωβρίου 2013

Έξυπνοι οι Αμερικανοί...!

Δραστήριοι και έξυπνοι οι Αμερικανοί,

π’ αποδεικνύουν συνεχώς πως είναι ικανοί

για πράγματα απίθανα, πρωτότυπες ιδέες,

κι έχουν για κάθε τι κλειδί,

ότι τους... έρθει δηλαδή,

κι επινοούν και προχωρούν σε εφευρέσεις νέες!

***

Μιά φορά και ένα καιρό

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

11 Σεπτεμβρίου 2013 - Νο.8/27

Μια φορά κι ένα καιρό...!

Γράφω αυτό το ποίημα με μια μελαγχολία,

γιατί προχθές αγαπητοί, άνοιξαν τα σχολεία

και τότε φευ, θυμήθηκα κι εγώ ο ποιητής,

πως μια φορά κι ένα καιρό, υπήρξα μαθητής !

***

Θυμήθηκα τον δάσκαλο με την μεγάλη βέργα,

που πάσχιζε ο δυστυχής με λόγια και με έργα,

μήπως μας μάθει γράμματα, το άλφα-βήτα-γάμα,

μ' από το ξύλο το πολύ πλαντάζαμε στο κλάμα !

***

Τι περιμένεις να σου πω

Τι περιμένεις να σου πω

οι μέρες μου πνίγονται στο ψέμα

Τα λόγια σκουριασαν  στα μπλε μου χείλη 

Τα ματια μου στέρεψαν από το δάκρυ

Τι περιμενεις να σου πω

Η αλήθεια μπροστά μου ολόγυμνη

Καθαρή  από περιττά φτιασίδια

Πρόδωσε   την άπιστη σιγή σου

Μπάμ κι επάνω

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

07 Αυγούστου 2013 - Νο.8/24

Μπαμ κι επάνω...!

Αν είστε ματαιόδοξοι και πάτε όλο κάτω,

κατρακυλάτε συνεχώς και ακουμπάτε πάτο,

αν όλοι οι τριγύρω σας αφ' υψηλού σας βλέπουν

κι αν δουν κάποιο ξεπέταγμα, πάλι σας ανατρέπουν...

***

Οργανωθείτε ρέεεε!!!

Οι ποιητές τιμούνται και δοξάζονται μετά... θάνατον! Γι΄αυτόν τον λόγο δεν θέλω να ανήκω στην κατηγορία των ποιητών. Σαν χόμπυ ξεκίνησε και σαν χόμπυ θα καταλήξει αυτός ο ενθουσιασμός μου για την ομοιοκατάληκτη κυρίως ποίηση.

Ποιήματα γράφουμε όλοι. Πολλοί φοβούνται ή ντρέπονται  να τα δημοσιοποιήσουν. Πόσοι άραγε ποιητές χάθηκαν, εξ αιτίας του φόβου  και της ντροπής τους! Η δική μου η ποίηση δεν αφήνει πολλά ερωτήματα στο τέλος. Είναι του στυλ... μπαμ και κάτω! Θέλω ο κόσμος να γελά, απ’ έξω αλλά και από μέσα του. Γράφω κυρίως σατιρική ποίηση για να γελώ και ο ίδιος την ώρα που γράφω. Από εφτά χρονών γράφω. Οι γονείς μου έλεγαν... ΄΄θα πεινάσει αυτός, είδες κανένα να βγάλει λεφτά με τα ποιήματα?΄΄. Γι’ αυτό έγινα Μηχανικός και το μεγάλο μου μαράζι είναι ότι πολλοί με ξέρουν σαν ....

Πάρτι στα ψηλά !

Ο ΠΑΓΚΥΠΡΙΩΤΑΤΟΣ

3  Ιουλίου 2013 - No.8/21

Πάρτι στα ψηλά !

Με δέος εις το άπειρο στέλλω ψηλά το βλέμμα,

μα μου παγώνει φίλοι μου πραγματικά το αίμα,

κόβεται η ανάσα μου, μου σταματά ο νους μου,

σαν διασχίζω τους εφτά και βάλε... ουρανούς μου !

***

Οδυσσέας Ελύτης

Ο «γλωσσικός» μας ποιητής

Αν το να μιλάς για ποίηση, χωρίς να μιλάς για τη γλώσσα, είναι παράλειψη’ αν το να μιλάς για την ελληνική ποίηση, χωρίς να μιλάς για τη γλώσσα, είναι λάθος τότε ,το να μιλάς για την ποίηση του Ελύτη, χωρίς να μιλάς για τη σχέση του Ελύτη με τη γλώσσα, είναι παρανόηση. Ο ποιητής ξεχώριζε για το πάθος του για τη γλώσσα γενικά και την ελληνική γλώσσα ειδικότερα, όπως ξεχώρισε και για μια ιδιαίτερη στάση του απέναντι στη γλώσσα της ποίησης, μια στάση που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μεταγλωσσική. Έβλεπε τη γλώσσα ως «σημαίνον» της ποίησης αλλά συγχρόνως και ως «σημαινόμενο», καθ΄υπέρβασιν της λειτουργίας της ως απλού εκφραστικού οργάνου.

Το βλέμμα της Ήρας..Μύθος ή πραγματικότητα;

Θεόδωρος   Ι.  Μπαβέας

 Αυτή την εποχή των μνημονίων , με την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μας  συστήματος , σε αυτή  την περίοδο που η χώρα έχει αποφύγει την χρεοκοπία, και που το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού βρίσκεται στην εξαθλίωση και την φτώχεια, στην εποχή των σκανδάλων της διαφθοράς και της εθνικής απαξίωσης από τους δανειστές μας  Αυτή λοιπόν την περίοδο ξαναθυμήθηκα το  Βιβλίο του Γιάννη του Γιαννέλη  Με  το ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ  ΗΡΑΣ  που όταν διάβασα αυτόν τον πολιτικό μύθο, αυτό το μυθιστόρημα,  είναι αλήθεια ότι όχι μονό εντυπωσιάστηκα αλλά κυρίως προβληματίστηκα , αφού και εγώ προσπαθούσα να βρω αφού ήμουν  μέρος αυτού του συστήματος στοιχεία δική μου ενοχής αφού όποιος το έχει διαβάσει πιστεύω ότι δύσκολα θα καταλάβει εάν ζει  με την  φαντασία του ένα μύθο, μια φανταστική πολιτική περίοδο, ή ζει την πολιτική πραγματικότητα   σήμερα  Είχα γράψει τότε για την πολιτική κατάσταση …

Ένα ποίημα για μία φίλη

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις

για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,

ούτε έχω απαντήσεις

για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου

όμως μπορώ να σ’ ακούσω

και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω

το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι

θα είμαι εκεί μαζί σου.............................

Με κάθε αντίο

Με κάθε αντίο..

 ..Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη
δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα
δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Το τέλος μίας σχέσης

Τελειώνει μόνον ότι υπήρξε. Μα αν υπήρξε αληθινό, πάντα θα υπάρχει.

 

Στους βιβλιόφιλους και κινηματογραφόφιλους  και όχι μόνο, είναι γνωστή  η ταινία «Το τέλος μιας σχέσης». Η θρυλική ιστορία αγάπης του Γκράχαμ Γκρην έχει μεταφερθεί δύο φορές στον κινηματογράφο: το 1955 με πρωταγωνιστές την Ντέμπορα Κερ και τον Βαν Τζόνσον, καθώς και το 1999, σε σκηνοθεσία του Νιλ Τζόρνταν, με πρωταγωνιστές τον Ρέιφ Φάινς και την Τζούλιαν Μουρ.

Η παράνομη ερωτική σχέση του Μόρις Μπέντριξ με τη Σάρα, που ανθίζει στα ταραγμένα χρόνια των βομβαρδισμών του Λονδίνου από τη γερμανική αεροπορία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, λήγει όταν εκείνη τον εγκαταλείπει ξαφνικά και χωρίς καμία εξήγηση. Δύο χρόνια αργότερα, έπειτα από μια τυχαία συνάντηση που αναζωπυρώνει τον έρωτά του και τη ζήλια του, ο Μπέντριξ προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό αστυνομικό και του αναθέτει να παρακολουθεί τη Σάρα με αποτέλεσμα ο έρωτάς του γι' αυτή να του γίνει πολύ σύντομα εμμονή.

Ελπίδα

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
Αφιερωμένο σε όλους τους αναγνώστες για να μην χάνουν το θάρρος  τους και την ελπίδα.



στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς, στο LP της συνεργασίας του με το Μίκη Θεοδωράκη “Πολιτεία Γ΄” (1994)




Σε κουβαλάω απάνω μου
στις ερημιές βαδίζω
στα σινεμά στην αγορά
σε κουβαλάω σαν τα μωρά
και κάποιους εμποδίζω

Χρήστος Μπουλώτης

  Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ  ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ  ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ  ΠΑΙΔΙ

  Αρχαιολόγος -Συγγραφέας – Ερευνητής – Συλλέκτης        

  ΧΡΗΣΤΟΣ  ΜΠΟΥΛΩΤΗΣ     

   ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

    ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΥ   ΣΤΗ ΜΥΡΙΝΑ               

Ένα απόγευμα ερχόμενος από τη Παναγιά στη Μύρινα με το αυτοκίνητο μου άκουγα ΕΡΑ  Αιγαίου  που αναμετάδιδε μια εκπομπή της ΝΕΤ νομίζω πως  λέγεται Τεχνοδρόμιο .Μια εκπομπή που τακτικά παρακολουθώ σε αυτή τη διαδρομή , αυτή την ώρα   

Είναι μια εκπομπή πολιτισμού μέσα από την οποία  παρουσιάζεται η δουλειά διαφόρων ανθρώπων της επιστήμης, της τέχνης, της λογοτεχνίας, του θεάτρου, νομίζω  ότι την παρουσιάζει η κυρία Αρβανιτοπούλου .Εκείνη λοιπόν τη στιγμή μέσα στη συζήτηση  που είχε με τον καλεσμένο της, στιγμιαία προβληματίστηκα, απόρησα για λίγο, γιατί   αυτή η  φωνή  ήταν γνώριμη  σε μένα και  αμέσως αναγνώρισα τη φωνή του Χρήστου του Μπουλωτη   με το καθαρό κρυστάλλινο λογοτεχνικό λoγο του  

Η Μαντάμ Μποβαρύ

Η Μαντάμ Μποβαρύ είναι από τα έργα που πίστευα ότι ποτέ δεν θα καθόμουν να διαβάσω. Μέσα από τα ελάχιστα που είχα ακούσει και διαβάσει γι' αυτό στο λύκειο, μου είχε δοθεί η εντύπωση ότι επρόκειτο για ένα μυθιστόρημα υπερβολικά γυναικείο, που είναι αδύνατον να το διαβάσει άντρας χωρίς να χαμογελάσει ειρωνικά στα μισά της δεύτερης σελίδας και χωρίς να το παρατήσει στην αρχή της τρίτης. Και όμως  η Μαντάμ Μποβαρύ αναγνωρίζεται πλέον   σαν ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.