Απαράδεκτοι

Γράφει ο Παρατηρητής

Ευρισκόμεθα μπροστά σε μια κατάσταση η οποία μπορεί να χαρακτηρισθεί απλώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Τι είναι εκείνο που ξαφνικά έκανε όλους τους Έλληνες να τα δέχονται όλα σχεδόν αδιαμαρτύρητα?

Το ίδιο όμως αδιαμαρτύρητα δέχονται και οι ΛΗΜΝΟΙ αυτά που συμβαίνουν στο νησί μας.

Η κυβέρνηση με τα γνωστά μέτρα για την οικονομια.

Ο ΝΕΟΣ περιφερειάρχης με την γνωστή σε όλους μας συμπεριφορά σε ότι αφορά το θέμα του αντιπεριφεριαρχη.

Ανάπτυξη

Γράφει ο Παρατηρητής

Μια λέξη η οποία τώρα τελευταία βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα από όλους τους κυβερνητικούς αλλά και τους νεοεκλεγέντες δημοτικούς. Και θα ερωτηθεί κάποιος πως μπορεί αυτό να επηρεάσει το νησί μας θετικά. Ποιοι είναι εκείνοι που θα μπορέσουν να δώσουν στο νησί μας αυτή την πολυπόθητη ανάπτυξη η οποία θα θέση τις βάσεις για να δούμε καλύτερες ημέρες?

Τα μαύρα χάλια μας

Γράφει ο Ακρίτας

Γράμμα έλληνα φοιτητή από την Τουρκία!

Ο Παναγής Γερμενής σπουδάζει στην Τουρκία. Μας έστειλε μία επιστολή που πραγματικά μας έκανε να μελαγχολήσουμε. Ο Παναγής περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στη γειτονική μας χώρα, δίνοντας μία διαφορετική εικόνα από τα στερεότυπα που έχουμε υπόψη μας. Διαβάστε προσεκτικά τι γράφει ο φίλος μας και έπειτα πάμε για καφέ. Καφέ πικρό, της παρηγοριάς…

Διασκέδαση: Το περιτύλιγμα νίκησε το περιεχόμενo

Η μεγάλη επέλαση απέναντι στον τρόπο ζωής μας και στην κουλτούρα της διασκέδασής μας, την αστική, δυνάμωσε κάπου γύρω στο 1992-93 και κορυφώθηκε κάπου γύρω στο 1995-97.
Μέχρι τότε στους πάγκους των πλανόδιων με τις κασέτες εύρισκες λαϊκούς και ρεμπέτες, ροκ, Σαββόπουλο, και τέτοια. Μετά, και με την έλευση του CD και την καθιέρωση της ελεύθερης, δεν ξέρω από τι, τηλεόρασης, internet, το πράγμα χάλασε πολύ. Μα πάρα πολύ.

Βέβαια και πριν από αυτά είχαμε μια “κουλτουριάρικη” επέλαση με “κοντσέρτα με μαϊμούδες”, μανδύες, δήθεν επανάστασης, δήθεν κουμμουνισμός και τα παρόμοια, αλλά η λαϊκή ψυχή ζούσε ακόμη. Μετά ξέφυγε η κατάσταση. Ξέφυγαν και οι ελπίδες μας, μακριά σαν πουλάκια.

Προτάσεις για το συγκοινωνιακό

Γράφει ο Ακρίτας

το άρθρο για την ίδρυση υδατοδρομιων σε διάφορα Νησιά με κέντρισε να καταθέσω τις άποψης μου στους κατοίκους της Λήμνου για την γραμμή
ΚΥΜΗΣ- ΛΗΜΝΟΥ-ΚΑΒΑΛΑΣ .

ΔΥΣΤΥΧΩΣ από κακούς χειρισμούς διαφόρων φορέων της Λήμνου θυμάστε την επιτροπή αγώνα τον τότε έπαρχο τους λαλίστατους δημάρχους και πόλους άλλους που αγωνιούσαν για την ανάπτυξη της Λήμνου και σήμερα έχουν εξαφανιστεί όλοι.

Φλερτ, ποσο μου 'χεις λείψει !!!

Γράφει ο Ιωσήφ Τεντόμας

Διάβασα με προσοχή το άρθρο της Μόλλης και προβληματίστηκα. Αυτό που μου έχει λείψει ιδιαίτερα είναι το φλέρτ. Με την κλασική παραδοσιακή έννοια. Η πρώτη γνωριμία, το σκανάρισμα των κινήσεων, των εκφράσεων, τα λόγια τα μαζεμένα, τα οποία λίγο αργότερα θα συζητάς με φιλαράκια για να δεις τι συμπεράσματα μπορείς να βγάλεις.

Μου έχει λείψει να μην βιάζομαι να δω την εξέλιξη της γνωριμίας, να απολαμβάνω τις βόλτες μετά των συζητήσεων, να ανακαλύπτω σιγά σιγά τα κοινά σημεία. Να διαβάζω ξανά και ξανά τα μηνύματα στο κινητό και γενικότερα να κάνω σαν παιδί.

Ιντερνετ και φλερτ

Κάποιοι   πιστεύουν ότι η τεχνολογία σκοτώνει τη παράδοση. Συμβαίνει όμως αυτό και με το φλερτ; Τα νέα τεχνολογικά προϊόντα   SMS, email, web κάμερες και dating έχουν αντικαταστήσει το ραβασάκι και το έντονο βλέμμα της καφετέριας; Τι συμβαίνει; 

Εξαφανίστηκε το παραδοσιακό φλέρτ;

Τα αρχαία χρόνια  το φλερτ  γινόταν  μ' ένα ραβασάκι χαραγμένο σε κεραμίδι: «Ευμελίς ήκε τάχος Αρκέσιμος» (Ευμελίδα, έλα γρήγορα, Αρκέσιμος). Στα ρομαντικά μεταπολεμικά χρόνια το φλερτ το παρατηρούσαμε  στα πανηγύρια και στους γάμους ενώ η επικοινωνία γινόταν με αγγελιαφόρους και ραβασάκια. Σήμερα δεν υπάρχει μέτρο. Στους γρήγορους ρυθμούς που κινείται η ζωή μας,  η πραγματικότητα είναι ότι το παραδοσιακό φλερτ έχει μείνει πίσω, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μας περισσεύει χρόνος ή επειδή δεν συναναστρεφόμαστε με τους κατάλληλους ανθρώπους. 

Ρε που πάμε....ρε ..που πάμε;

Στον Αθάνατο παλαιό Ελληνικό κινηματογράφο στη ταινία της ωραίας των Αθηνών ο αξέχαστος Αυλωνίτης είπε την ατάκα του αιώνα. . Μία φράση που ταιριάζει γάντι στη σημερινή κατάσταση.''Ρε που πάμε….Ρε''. Tι γίνεται ρε παιδί μου! Της κακομοίρας. Λοιπόν. Βρισκόμαστε στη δίνη μιας οικονομικής κρίσης. Απεργίες και κακό. Η ταλαιπωρία δεν περιγράφεται. Αλήθεια που πάμε ρε;

Ξεκινάμε από την ανικανότητα της πολιτικής ζωής της χώρας την οποία έρχεται να συμπληρώσει άριστα η διαφθορά της. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πω περισσότερα για αυτό.  Καταλαβαίνετε όλοι.

 Ουσιαστικός συνδικαλισμός όπως πάντα δεν υπάρχει πουθενά. Κάποτε υπήρχε ένας εργατοπατέρας που έβγαινε στις πορείες.... . Που είναι δε ξέρω. Τον ψάχνουν όλοι. Εκτός αν φοβάται μη τον βρούν αυτοί που αντιπροσωπεύει και κρύβεται. Μπορεί.